miércoles, 10 de septiembre de 2008

El siguiente adiós



Él vuelve mañana y yo me marcho otra vez con él. Le quiero, mucho, muchísimo. Es la otra parte que, sin duda, siempre me faltó. Y aunque con gratos recuerdos de Valladolid y renovadas intenciones de ser yo más que nunca, dándolo todo si es que el mundo me lo quiere aceptar (como dije hace poco en una conversación de bar), me vuelvo. Siento haber trasladado y creado falsas expectativas con respecto a mi presencia. Siento si, en algún momento, mi ausencia se nota o si duele. Sólo quiero que mi efímera presencia sea siempre bienvenida como para mí son todos los efímeros encuentros con vos (otros). No puedo decir que no os quiero. Sólo puedo decir que mi alma es frágil, débil, de hueso flaco y absurda impulsibidad; pero de gran sensibilidad y poca astucia.


Todo lo que he dicho lo he sentido de verdad. Desde mis entrañas ha salido todo...y las entrañas es lo más hondo y profundo que poseo.


Os echaré de menos, como lo he venido haciendo hasta entonces. Pero cada uno tenéis un pequeño momento en mi memoria y un fragmento de mi corazón. A demás de mi número de teléfono porque como ya dije a alguien en algún momento...no es posible no encontrarme al otro lado.






No dejéis de escuchar esta canción en el momento en el que exista oportunidad. Yo he "arrancado" de la canción los fragmentos que me han parecido más sublimes,(y utilizo este adjetivo porque no puedo utilizar otro que los defina mejor).

Sin embargo es tan sólo un adelanto de todo lo que Jaume Sisa quiere decir y, sobre todo, de todo lo que somos: macarios, como él mismo diría; tipos exactamente iguales a Jaume cuando nosotros nos lo queremos permitir (que no es siempre fácil)


Aquí, allí, en todo lugar...también quiero que exista sitio para todos y todas. Por eso os dedico esta canción.




Cualsevol nit pot surtir el sol



Oh, benvinguts,

passeu passeu,

de les tristors en farem fum,

a casa meva és casa vostra

si que hi ha ...

cases d'algú.


Oh, benvinguts,

passeu passeu,

ara ja no falta ningú

,o potser sí, ja me n'adono que tan sols...

hi faltes tu,

també pots venir si vols,

t'esperem, hi ha lloc per tots.

El temps no conta, ni l'espai,

qualsevol nit pot sortir el sol.





lunes, 8 de septiembre de 2008

Y aquí una canción que prometí dedicar a Duenda. Ojalá la hubiera hecho yo, pero bueno...ni soy Janis Joplin ni podré serlo nunca (así al menos puede que no muera de sobredosis). Espero que la disfrute(i)s.









"Little Girl Blue"





Sit there, hmm, count your fingers.

What else, what else is there to do ?

Oh and I know how you feel,

I know you feel that you’re through.



Oh wah wah ah sit there, hmm, count,

Ah, count your little fingers,

My unhappy oh little girl, little girl blue, yeah.



Oh sit there, oh count those raindrops

Oh, feel ’em falling down, oh honey all around you.

Honey don’t you know it’s time,I feel it’s time,

Somebody told you ‘cause you got to know

That all you ever gonna have to count on

Or gonna wanna lean on

It’s gonna feel just like those raindrops do

When they’re falling down, honey, all around you.



Oh, I know you’re unhappy.

Oh sit there, ah go on, go on

And count your fingers.

I don’t know what else, what else

Honey have you got to do.

And I know how you feel,

And I know you ain’t got no reason to go on

And I know you feel that you must be through.



Oh honey, go on and sit right back down,

I want you to count, oh count your fingers,

Ah my unhappy, my unlucky

And my little, oh, girl blue.

I know you’re unhappy,

Ooh ah, honey I know,

Baby I know just how you feel.






Gracias por todo pequeña niña azul.

domingo, 7 de septiembre de 2008

Tu ausencia es, auténticamente, mi mayor enfermedad.

jueves, 4 de septiembre de 2008

Tú eres tú


He estado pensando en un documental que no he visto. Me lo han contado...bueno, me lo contó él hace tiempo. Jesse James era un cuatrero sureño que murió suicidado (lo suicidaron, dicen).
Temido en el pueblo y por todos respetado.

Tras la devastación de Missouri en la guerra civil estadounidense, Jesse claudicó ante los soldados de la unión para, posteriormente, convertirse en uno de los más temidos atracadores de bancos y asaltadores de trenes de todo el estado. Y es que los mismos soldados ante los que se había rendido incumplieron los términos de la capitulación.

Años después de que Jesse muriera ,muchos comentaron haberlo visto paseando a caballo por los poblados colindantes. Otros aseguraban que Jesse James eran ellos mismos y algún cantautor de cantina tocó un country asegurando que jesse había muerto....o que quizá el tal Jesse no era el que todos pensaron, sino que era otro: tal vez su hermano, tal vez un primo...pero no el suicidado en cuestión.


Toda esta confusión en torno al emblemático personaje que fue el tal Jesse James me ha llevado a reflexionar sobre: ojalá yo fuera sureña y amara a este cuatrero, pues por no equivocarme acabaría amando al mundo entero.


Ojalá tú, pequeño endiablado con halo y turbante, fueras proteico, multiforme y polimorfo para jugar lícitamente con tu ausencia, para sorprenderme con tu frescura, para dudar una y otra vez de si estoy en el lugar exacto para encontrarte. Para sembrar en mí el desconcierto y darme la posibilidad de amar a todos como a tí porque todos fueran tú.


Pero eres uno y poco trino, no te desdoblas jamás, te mantienes de una pieza aun con remiendos adentro. ¿Cómo quieres que ame a otros si tú no eres más que el único?


Menos mal que vuelves pronto.

miércoles, 3 de septiembre de 2008

Leve tributo a una canción acertada



En honor a todas las imposturas que nos ayudan a seguir vivos. By Fredy Mercury.



The Show must go on!

The Show must go on! Yeah!

Ooh! Inside my heart is breaking!

My make-up may be flaking!

But my smile, still, stays on!

lunes, 14 de julio de 2008

Ni siempre, ni nunca.



Una no siempre está bien cuando tiene que estar bien.
Una no siempre se alegra cuando algo es alegre.
Una no siempre está triste cuando la tristeza acecha.
Una no siempre está llena si a veces se vacía.
Una no está para fiestas en días de celebración.
Una no siempre tiene motivos para tener una razón.
Una no siempre es angélica con un otro corazón.
Ni carece de corazón por no ser en exceso buena.
Una no siempre tiene frío cuando hace frío.
Que a veces una siente, durante el frío, calor.
Una no siempre está sola en lugares con nadie.
No siempre hay compañía por haber conversación.
Una no siempre es loca pero a veces si lo está.
Una a veces es cuerda sólo por sostenerse.
Pero una siempre es una, haya o no contradicción.
Eso quiere decir que una no siempre muere.